Монгол улсын хүүхэд асран хүмүүжүүлэх төвийн цэцэрлэгтэй анх 2008 оны 3 сард холбоо тогтоож нэг бүлгийг дааж авна гэдгээ амлаж байсан билээ. 2008 оны 9 сард тус цэцэрлэгийн "Янзага" бүлгийг даан авч, өөрсдийн нэрэмжит болгон үйл ажиллагаагаа эхлүүллээ. Манай бүлэгт эцэг эх, асран хамгаалагчгүй өнчин бяцxан 4-5 насны 15 хүүхэд сурч боловсорч байна. Бид хүүхдүүдийнхээ насны онцлогт таарсан сургалтын хөтөлбөр, ном үзүүлэн бэлдэж, дотуур хувцас, ариун цэврийн хэрэгсэл, тоглоом гээд бусад өдөр тутмын хэрэглээг боломжын хүрээнд хангах, анги танхимын орчинг сайжруулах, түүнд анхаарал тавих тал дээр хичээнгүйлэн ажиллаж байна. Манай бүлгийн анги даасан багш Раяа, түүний 4 туслахын хамт 24 цагын турш эдгээр хүүхдүүдийг харж халамжлах, хайрлан хамгаалах ажлыг хичээнгүйлэн гүйцэтгэж байна.

Монголчууд бид байгаль дэлхийтэйгээ зохицон амьдрах ухаанаараа гайхамшиг болж түүхэнд бичигдсэн ард түмэн. Харин өнөөдөр эсрэгээрээ, хогоо тааралдсан газартаа хаяж, архи лонхны шилээ гол горхилуу шидэлж, хагалж орхидог болжээ. Бид үр хүүхэддээ гол биш шалбааг, зүлэг ногоо ой мод биш бужигнасан шороо үлдээх гэж үү? Голд сэлэх, самар жимсэнд явах зэрэг сайхан цагийн түүх болон үлдэхэд энүүхэнд байна.

Энэ удаад бид Монгол улсын хүүхэд асран хүмүүжүүлэх төвийн цэцэрлэгт тусламжын гараа сунгахаар шийдлээ. Нийслэлийн хэмжээнд цөөнгүй асрамжын газар байдгаас харьцангуй олон хүүхэдтэй энэ газрыг сонгох болсон шалтгаан нь гадны хөрөнгө оруулалтгүй, улсын төсвөөс санхүүждэгт байлаа.
Манай ажилтан хүүхдүүдэд юу хэрэгтэй байгаа, ямар зүйл авахыг хүсэж байгаа талаар бяцxан судалгаа авч, түүнийг нь бид уншаад хүүхдүүдийг ямар их өрөвдсөн гэж санана. Ингээд тэдний авахыг хүссэн ч тэр болгон авч чаддаггүй зүйлийг та бүхэнд сонирхуулах нь зүйтэй байх.